http://navadei-daryosh.blogfa.com

خدا حافظ  

نوروز یکی از کهن‌ترین جشن‌های به جا مانده از دوران باستان است. خاستگاه نوروز در ایران باستان است و هنوز مردم مناطق مختلف فلات ایران نوروز را جشن می‌گیرند. زمان برگزاری نوروز، در آغاز فصل بهار است. نوروز در ایران و افغانستان آغاز سال نو محسوب می‌شود و در برخی دیگر از کشورها تعطیل رسمی است.

در تاریخ ۸ مهر ۱۳۸۸ خورشیدی، نوروز توسط سازمان علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد، به عنوان میراث غیر ملموس جهانی، به ثبت جهانی رسید

 زمان نوروز

جشن نوروز از لحظه اعتدال بهاری آغاز می‌شود. در دانش ستاره‌شناسی، اعتدال بهاری یا اعتدال ربیعی در نیم‌کره شمالی زمین به لحظه‌ای گفته می‌شود که خورشید از صفحه استوای زمین می گذرد و به سوی شمال آسمان می‌رود. این لحظه، لحظه اول برج حمل نامیده می‌شود، و در تقویم هجری خورشیدی با نخستین روز (هرمز روز یا اورمزد روز) از ماه فروردین برابر است. نوروز در تقویم میلادی با ۲۱یا ۲۲ مارس مطابقت دارد.

در کشورهايی مانند ایران و افغانستان که تقويم هجری شمسي به کار برده می‌شود، نوروز، روز آغاز سال نو است. اما در کشورهای آسیای میانه و قفقاز، تقويم میلادی متداول است و نوروز به عنوان آغاز فصل بهار جشن گرفته می‌شود و روز آغاز سال محسوب نمی‌شود.

 واژهٔ نوروز

واژه نوروز یک اسم مرکب است که از ترکیب دو واژهٔ فارسی «نو» و «روز» به وجود آمده است. این نام در دو معنی به‌کار می‌رود:

۱) نوروز عام: روز آغاز اعتدال بهاری و آغاز سال نو
۲) نوروز خاص: روز ششم فروردین با نام «روز خرداد»

ایرانیان باستان از نوروز به عنوان ناوا سرِدا یعنی سال نو یاد می‌کردند. مردمان ایرانی آسیای میانه نیز در زمان سغدیان و خوارزمشاهیان، نوروز را نوسارد و نوسارجی به معنای سال نو می‌نامیدند.

 واژه نوروز در الفبای لاتین

در متن های گوناگون لاتین، بخش نخست واژه نوروز با املای No ،Now ،Nov و Naw و بخش دوم آن با املای Ruz، Rooz و Rouz نوشته شده است. در برخی از مواقع این دو بخش پشت سر هم و در برخی با فاصله نوشته می‌شوند. اما به باور دکتر احسان یارشاطر بنیان‌گذار دانشنامه ایرانیکا، نگارش این واژه در الفبای لاتین با توجه به قواعد آواشناسی، به شکل Nowruz توصیه می‌شود. این شکل از املای واژه نوروز، هم‌اکنون در نوشته‌های یونسکو و بسیاری از متون سیاسی به کار می‌رود.

 تاریخچه

منشا و زمان پیدایش نوروز، به درستی معلوم نیست. در برخی از متن های کهن ایران ازجمله شاهنامه فردوسی و تاریخ طبری، جمشید و در برخی دیگر از متن ها، کیومرث به‌عنوان پایه‌گذار نوروز معرفی شده است. پدید آوری نوروز در شاهنامه، بدین گونه روایت شده است که جمشید در حال گذشتن از آذربایجان، دستور داد تا در آنجا برای او تختی بگذارند و خودش با تاجی زرین بر روی تخت نشست. با رسیدن نور خورشید به تاج زرین او، جهان نورانی شد و مردم شادمانی کردند و آن روز را روز نو نامیدند.

برخی از روایت‌های تاریخی، آغاز نوروز را به بابلیان نسبت می‌دهد. بر طبق این روایت‌ها، رواج نوروز در ایران به ۵۳۸ سال قبل از میلاد یعنی زمان حمله کورش بزرگ به بابل بازمی‌گردد.همچنین در برخی از روایت‌ها، از زرتشت به‌عنوان بنیان‌گذار نوروز نام برده شده است. اما در اوستا (دست کم در گاتها) نامی از نوروز برده نشده است.

 نوروز در زمان سلسله هخامنشیان

نگاره مراسم پیشکش هدایا به پادشاه ایران در تخت جمشید. برخی از پژوهشگران، این مراسم را به نوروز مربوط می‌دانند.

کوروش دوم بنیان‌گذار هخامنشیان، نوروز را در سال ۵۳۸ قبل از میلاد، جشن ملی اعلام کرد. وی در این روز برنامه‌هایی برای ترفیع سربازان، پاکسازی مکان‌های همگانی و خانه‌های شخصی و بخشش محکومان اجرا می‌نمود. این آیین‌ها در زمان دیگر پادشاهان هخامنشی نیز برگزار می‌شده است. در زمان داریوش یکم مراسم نوروز در تخت جمشید برگزار می‌شد. البته در سنگ‌نوشته‌های به‌جا مانده از دوران هخامنشیان، به‌طور مستقیم اشاره‌ای به برگزاری نوروز نشده است.اما بررسی ها بر روی این سنگ‌نوشته‌ها نشان می‌دهد که مردم در دوران هخامنشیان با جشن‌های نوروز آشنا بوده‌اند و هخامنشیان نوروز را با شکوه و بزرگی جشن می‌گرفته‌اند.شواهد نشان می‌دهد داریوش اول هخامنشی، به مناسبت نوروز در سال ۴۱۶ قبل از میلاد سکه‌ای از جنس طلا ضرب نمود که در یک سوی آن سربازی در حال تیراندازی نشان داده شده است.

در دوران هخامنشی، جشن نوروز در بازه‌ای زمانی میان ۲۱ اسفند تا ۱۹ اردیبهشت برگزار می‌شده است.

 نوروز در زمان اشکانیان و ساسانیان

در زمان اشکانیان و ساسانیان نیز نوروز گرامی داشته می‌شد. در این دوران، جشن‌های متعددی در طول یک سال برگزار می‌شد که مهمترین آنها نوروز و مهرگان بوده است. برگزاری جشن نوروز در دوران ساسانیان چند روز (دست کم شش روز) طول می‌کشید و به دو دوره نوروز کوچک و نوروز بزرگ تقسیم می‌شد. نوروز کوچک یا نوروز عامه پنج روز بود و از یکم تا پنجم فروردین گرامی داشته می‌شد و روز ششم فروردین (خردادروز)، جشن نوروز بزرگ یا نوروز خاصه برپا می‌شد.در هر یک از روزهای نوروز عامه، طبقه‌ای از طبقات مردم (دهقانان، روحانیان، سپاهیان، پیشه‌وران و اشراف) به دیدار شاه می‌آمدند و شاه به سخنان آنها گوش می‌داد و برای حل مشکلات آنها دستور صادر می‌کرد. در روز ششم، شاه حق طبقات گوناگون مردم را ادا کرده بود و در این روز، تنها نزدیکان شاه به حضور وی می‌آمدند.

شواهدی وجود دارد که در دوران ساسانی سال‌های کبیسه رعایت نمی‌شده‌است. بنابراین نوروز هر چهار سال، یک روز از موعد اصلی خود (آغاز برج حمل) عقب می‌ماند و درنتیجه زمان نوروز در این دوران همواره ثابت نبوده و در فصل های گوناگون سال جاری بوده است.

اردشیر بابکان، بنیان گذار سلسله ساسانیان، در سال ۲۳۰ میلادی از دولت روم که از وی شکست خورده بود، خواست که نوروز را در این کشور به رسمیت بشناسند. این درخواست مورد پذیرش سنای روم قرار گرفت و نوروز در قلمرو روم به Lupercal معروف شد.

در دوران ساسانیان، ۲۵ روز پیش از آغاز بهار، در دوازده ستون که از خشت خام برپا می‌کردند، انواع حبوبات و غلات (برنج، گندم، جو، نخود، ارزن، و لوبیا) را می‌کاشتند و تا روز شانزدهم فروردین آنها را جمع نمی‌کردند. هر کدام از این گیاهان که بارورتر شود، در آن سال محصول بهتری خواهد داد. در این دوران همچنین متداول بود که در بامداد نوروز، مردم به یکدیگر آب بپاشند. از زمان هرمز اول مرسوم شد که مردم در شب نوروز آتش روشن نمایند. همچنین از زمان هرمز دوم، رسم دادن سکه در نوروز به‌عنوان عیدی متداول شد.

 نوروز پس از اسلام

نقشی از جشن چهارشنبه سوری در عمارت چهل ستون

از برگزاری آیین‌های نوروز در زمان امویان نشانه‌ای در دست نیست و در زمان عباسیان نیز به نظر می‌رسد که خلفا گاهی برای پذیرش هدایای مردمی، از نوروز استقبال می‌کرده‌اند. با روی کار آمدن سلسله‌های سامانیان و آل بویه، جشن نوروز با گستردگی بیشتری برگزار ‌شد.

در دوران سلجوقیان، به دستور جلال‌الدین ملک‌شاه سلجوقی تعدادی از ستاره شناسان ایرانی از جمله خیام برای بهترسازی گاهشمار ایرانی گرد هم آمدند. این گروه، نوروز را در یکم بهار قرار دادند و جایگاه آن را ثابت نمودند. بر اساس این گاهشمار که به تقویم جلالی معروف شد، برای ثابت ماندن نوروز در آغاز بهار، مقرر شد که هر چهار سال یک‌بار، تعداد روزهای سال را (به‌جای ۳۶۵ روز)، برابر با ۳۶۶ روز در نظر بگیرند. طبق این قاعده، می‌بایست پس از انجام این کار در ۷ دوره، در دوره هشتم، به جای سال چهارم، بر سال پنجم یک روز بیفزایند. این گاهشمار از سال ۳۹۲ هجری آغاز شد.

نوروز در دوران صفویان نیز برگزار می‌شد. در سال ۱۵۹۷ میلادی، شاه عباس صفوی مراسم نوروز را در عمارت نقش جهان اصفهان برگزار نمود و این شهر را پایتخت همیشگی ایران اعلام نمود

 نوروز در دوران معاصر

نوروز به ‌عنوان یک میراث فرهنگی در دوران معاصر همواره مورد توجه مردم قرار داشته و هر ساله برگزار می‌شود. البته برگزاری جشن نوروز به ‌صورت آشکار در برخی از کشورها توسط برخی حکومت‌ها برای مدت‌ زمانی ممنوع بوده است. حکومت شوروی برگزاری جشن نوروز را در برخی از کشورهای آسیای میانه مانند ترکمنستان، قرقیزستان و تاجیکستان ممنوع کرده بود و این ممنوعیت تا زمان میخائیل گورباچف ادامه داشت. با این وجود، مردم این مناطق نوروز را به‌گونهٔ پنهانی و یا در روستاها جشن می‌گرفته‌اند. همچنین برخی از مردم این مناطق برای جلب موافقت مقامات محلی نام دیگری بر روی نوروز می‌گذاشتند؛ به‌طور مثال در تاجیکستان، مردم با اتلاق جشن لاله یا جشن ۸ مارس سعی می‌کردند که آیین‌های نوروز را بی مخالفت مقامات دولتی به جای آورند همچنین در افغانستان، در دوران حکومت طالبان، برگزاری جشن نوروز ممنوع بود و این حکومت تنها تقویم هجری قمری را به رسمیت می‌شناخت.

 نوروز در اشعار فارسی

گویندگان ایرانی از دیرباز تاکنون در وصف نوروز و جشن فروردین که همراه مواهب گرانبهای طبیعت و هنگام تجدید عهد نشاط و شادمانی است، داد سخن داده‌اند و ما در ذیل به برخی از لطایف اشعار پارسی در این موضوع اشارت می‌کنیم:

نوروز فراز آمد و عیدش به اثر بر		نزد یکدگر و هر دو زده یک بدگر بر
نوروز جهان پرور مانده ز دهاقین		دهقان جهان دیده‌اش پرورده ببر بر
آن زیور شاهانه که خورشـید برو بست		آورد همی خواهد بسـتن به شجــر بر

و هم او در قصیده دیگر چنین گوید:

نوروز بـــزرگ آمــد آرایش علم

میراث به نزدیک ملوک عجم از جم...

فرخی ترجیع‌بند مشهوری در وصف نوروز دارد که بند اول آن چنین است:

ز باغ ای باغبان ما را همی بــوی بهـار آید		کلید باغ ما را ده که فردامان به کار آید
کلید بـاغ را فردا هـــزاران خواستار آید		تو لختی صبر کن چندان که قمری بر چنـار آید
چو اندر بـاغ تو بلبـل به دیـدار بهار آید		ترا مهمان ناخوانده به روزی صد هـزار آید
کنون گر گلبنی را پنج شش گل در شـمار آید		چنان‌دانـی که هرکس را همی زو بـوی یار آید
بهـار امســال پندار همی خوشـتر ز پــار آید		وزین خوشتر شود فردا که خسرو از شکـار اید
بدین شـایستگی جشنـی بدیــن بایستگی روزی		ملک را در جهان هر روز جشنی داد و نوروزی

منوچهری مسمطی در نوروز ساخته که بند اول آن این است:

آمـد نوروز هـــم از بامـــداد		آمدنــش فرخ و فرخنـــده باد
باز جهان خرم و خـوب ایســـتاد		مرز زمستــان و بهاران بــزاد
ز ابر سیـــه روی سمن بــوی داد		گیتـی گـردید چـو دارالقـرار

هم او در مسمط دیگر گفته:

نوروز بزرگـــم بزن ای مطــرب نـــوروز		زیرا کــه بـود نوبت نوروز به نوروز
برزن غزلی نغــز و دل‌انگــیز و دلـفروز		ور نیست ترا بشنـو از مـرغ نوآمــوز
کاین فاخته زان کوز و دگر فاخته زانکوز		بر قافیه خوب همی خــــواند اشــعـار

بوالفرج رونی گوید:

جشن فرخنده فروردین است		روز بازار گــل و نسرین است
آب چون آتش عود افروزست		باد چون خاک عبیر آگیـن است
باغ پیراسته گلزار بهشـت		گلبن آراسـته حورالــعین است

مسعود سعد سلمان از عید مزبور چنین یاد کند:

رسید عید و من از روی حور دلبر دور		چگونـــه باشــم بی روی آن بهــشتی حور
رسید عید همـایـون شها به خدمـت تو		نهاده پیـش تو هدیه نشاط لهو و ســرور
برسم عیـد شهـــا باده مـروق نـوش		به لحن بربط و چنگ و چغانه و طنبور

جمال‌الدین عبدالرزاق گفته:

اینـک اینک نوبهـار آورد بیــرون لشکری		هریکی چون نوعروســی در دگرگـون زیوری
گر تماشا می‌کـنی برخیز کاندر بــاغ هست		با چون مشاطــه‌ای و باغ چون لعبـت گری
عرض لشکر می‌دهد نوروز و ابرش عارض است		وز گل و نرگس مراد را چون ستاره لشکری

حافظ در غزلی گفته:

ز کوی یــــار مــی‌آید نسیــم باد نوروزی		از این باد ار مدد خواهی چراغ دل برافروزی
چو گل گر خرده‌ای داری خدا را صرف عشرت کن		که قارون را غلطهــا داد سودای زرانــدوزی
ز جام گل دگر بلبل چنــان مست می لــعلست		که زد بر چـــرخ فیروزه صفیر تخـــت فیروزی
به صحرا رو که از دامن غبــار غم بیفشانی		به گلزار آی کــز بلبل غزل گفــتن بیامـوزی

هاتف در قصیده‌ای گوید:

نسیم صبح عنبـر بیز شد بر توده غبـرا		زمین سبز نسرین خیز شد چون گنبد خضرا
ز فیض ابر آزادی زمین مرده شـده زنده		ز لطف بــاد نوروزی جهان پیر شد برنا
بگرد سـرو گــرم پرفشانی قمــری نالان		به پای گل به کار جان سپاری بلبل شیدا...
همایون روز نوروز است امروز و بیفروزی		بر اورنـگ خلافت کرده شاه لافتـی مـاوی

قاآنی در قصیده‌ای به وصف نخستین روز بهار گوید:

رساند باد صبـا مـــژده بهار امـــروز		ز توبه توبه نمودم هزار بـار امـروز
هوا بســاط زمــرد فکنـــد در صحــرا		بیا که وقت نشاطست و روز کار امروز
سحـاب بر سـر اطفــال بوستان بـــارد		به جای قطره همی در شاهوار امـــروز
رسد به گوش دل این مژده‌ام ز هاتف غیب		که گشت شیر خداوند شهـــریار امروز

 جغرافیای نوروز

منطقه‌ای که در آن جشن نوروز برگزار می‌شد، امروزه شامل چند کشور می‌شود. نوروز همچنان در این کشورها جشن گرفته می‌شود. با وجودی که بسیاری از آیین‌های نوروزی در این کشورها به‌صورت مشابه در این کشورها برگزار می‌شود، اما برخی آیین‌های نوروز در این کشورها دارای تفاوت‌هایی با یکدیگر هستند. به‌طور مثال در افغانستان در روز اول نوروز، سفره هفت‌میوه می‌چینند ولی در ایران، سفره هفت سین می‌اندازند.پس جغرافیای نوروز با اسم نوروز یا مشابه آن به سراسر خاورمیانه بالکان قزاقستان تاتارستان و آسیای میانه چین شرقی (ترکستان چین)سودان زنگبار آسیای کوچک سراسر قفقاز تا آستراخان آمریکای شمالی هندوستان پاکستان بنگلادش بوتان نپال تبت محدود می‌شود

همچنین کشورهایی مانند مصر و چین جزو سرزمین‌هایی نیستند که در آنها نوروز جشن گرفته می‌شد، اما امروزه جشن‌هایی مشابه جشن نوروز در این کشورها برگزار می‌شود.

در تاریخ ۳۰ مارس ۲۰۰۹ (۱۰ فروردین ۱۳۸۸)، پارلمان فدرال کانادا، اولین روز بهار هر سال را به عنوان نوروز (Nowruz Day)، عید ملی ایرانیان و بسیاری اقوام دیگر نامگذاری کرد.

 خانه‌تکانی

خانه‌تکانی یکی از آیین‌های نوروزی است که مردم بیشتر مناطقی که نوروز را جشن می‌گیرند به آن پایبندند. در این آیین، تمام خانه و وسایل آن در آستانه نوروز گردگیری، شستشو و تمیز می‌شوند.  این آیین در کشورهای مختلف از جمله ایران، تاجیکستان و افغانستان برگزار می‌شود.

 آتش‌افروزی

برگزاری مراسم آتش‌افروزی در میان کردها در شهر استانبول ،ترکیه

رسم افروختن آتش، از زمان‌های کهن در مناطق نوروز متداول شده است. در ایران و بخش‌هایی از افغانستان، این رسم به‌صورت روشن کردن آتش در شب آخرین چهارشنبه سال متداول است. این مراسم چهارشنبه‌سوری نام دارد. پریدن از روی آتش در ایام نوروز در ترکمنستان نیز رایج است.

همچنین رسم افروختن آتش در بامداد نوروز بر پشت بام‌ها در میان برخی از زرتشتیان (از جمله در برخی از روستاهای یزد در ایران) مرسوم است. ^[۲۲]

 سفره‌های نوروزی

سفره هفت سین از سفره‌های نوروزی است که در ایران و برخی از نقاط افغانستان رایج است.

سفره‌های نوروزی یکی از آیین‌های مشترک در مراسم نوروز در بین مردمی است که نوروز را جشن می‌گیرند. در بسیاری از نقاط ایران و برخی از نقاط افغانستان، سفره هفت سین پهن می‌شود. در این سفره هفت چیز قرار می‌گیرد که با حرف سین آغاز شده باشد؛ مثل سرکه، سنجد، سمنو، سیب و ...  پهن کردسفره هفت سین در ایران آداب و رسوم خاصی دارد. روی سفره آینه می گذارن که نشانه روشنایی، شمع که نشانه نورو درخشش، یک کاسه آب که نشانه پاکی می‌باشد.برای زیبایی سفره از سنبل استفاده می‌کنندو این جزء سین های هفت سین به حساب نمی‌آید. برای تزئین سفره از تخم مرغ رنگ شده استفاده می‌شود. بعد از ورودماهی قرمز از چین به ایران از این ماهی های کوچک جهت زیبایی سفره هفت سین استفاده می‌شود همچنین بعد از ورود اسلام به ایران کتاب قرآن نیز بر روی سفره قرارداده می‌شود. تمامی هفت سینی که چیده می‌شود یک معنی خاص را نیز به همراه دارند. مثلا سیب نماد زیبایی وتن درستی است؛سنجد به روایتی نماد عشق و محبت است؛سبزه سرسبزی زندگی؛سمنو برکت؛سکه رزق و روزی؛و سیر سمبل شفاو سلامتی است. در کابل و شهرهای شمالی افغانستان، سفره هفت میوه متداول است. در این سفره، هفت میوه قرار می‌گیرد، از جمله؛ کشمش سبز و سرخ، چارمغز، بادام، پسته، زردآلو و سنجد.  چیدن سفره‌ای مشابه با استفاده از میوه‌ خشک شده، در بین شیعیان پاکستان هم مرسوم است.

علاوه بر این، سفره هفت شین در میان زرتشتیان، و سفره هفت میم در برخی نقاط واقع در استان فارس در ایران متداول است.  در جمهوری آذربایجان نیز بدون توجه به عدد هفت، بر روی سفره‌های نوروزی خود، آجیل قرار می‌دهند.

 غذاهای نوروزی

یکی از متداول‌ترین غذاهایی که به مناسبت نوروز پخته می‌شود، سمنو (سمنک، سومنک، سوملک، سمنی، سمنه) است. این غذا با استفاده از جوانه گندم تهیه می‌شود. در بیشتر کشورهایی که نوروز را جشن می‌گیرند، این غذا طبخ می‌شود. در برخی از کشورها، پختن این غذا با آیین‌های خاصی همراه است. زنان و دختران در مناطق مختلف ایران،افغانستان، تاجیکستان ، ترکمنستان  و ازبکستان  سمنو را به‌صورت دسته‌جمعی و گاه در طول شب می‌پزند و درهنگام پختن آن سرودهای مخصوصی می‌خوانند. به‌طور مثال در افغانستان در یکی از مشهورترین ترانه‌ها، این بیت مکررا خوانده می‌شود

پختن غذاهای دیگر نیز در نوروز مرسوم است. به‌طور مثال در بخش‌هایی از ایران؛ سبزی پلو با ماهی، در ترکمنستان؛ نوروزبامه، در قزاقستان؛ اویقی آشار ، در بخارا؛ انواع سمبوسه  پخته می‌شود. به‌طور کلی پختن غذاهای نوروزی در هر منطقه‌ای که نوروز جشن گرفته می‌شود مرسوم است و هر منطقه‌ای غذاها و شیرینی‌های مخصوص به خود را دارد.

 دید و بازدید

دید و بازدید عید یا عید دیدنی یکی از سنت‌های نوروزی است که در بیشتر کشورهایی که آن را جشن می‌گیرند، متداول است. در برخی از مناطق، یاد کردن از گذشتگان و حاضر شدن بر مزار آنان در نوروز نیز رایج است.

مسابقات ورزشی

برگزاری مسابقات ورزشی عمومی در معابر شهری و روستایی، یکی‌ دیگر از آیین‌هایی است که در برخی از کشورها به مناسبت نوروز برگزار می‌شود. در ترکمنستان، مردان و زنان ترکمن، بازی‌ها و سرگرمی‌های ویژه‌ای از جمله سوارکاری، کشتی، پرش برای گرفتن دستمال از بلندی و شطرنج برگزار می‌کنند. برپایی جنگ خروس و شاخ‌زنی ‌قوچ‌ها از دیگر مراسمی است که در ترکمنستان برگزار می‌شود.

در استان‌های شمالی افغانستان نیز مسابقات بزکشی به مناسبت‌های مختلف از جمله نوروز برگزار می‌شود.

 طبیعت‌گردی

مردم ایران روز سیزدهم فروردین، به مکان‌های طبیعی مانند پارک‌ها، باغ‌ها، جنگل‌ها و ماطق خارج از شهر می‌روند. این مراسم سیزده‌به‌در نام دارد. از کارهای رایج در این جشن، گره زدن سبزه و گفتن دروغ سیزده است. ^[۳۲] مراسم سیزده‌به‌در در مناطق غربی افغانستان ازجمله شهر هرات نیز برگزار می‌شود. با وجودی که روز سیزدهم فروردین در کشور افغانستان جزو تعطیلات رسمی نیست، اما مردم این مناطق برای گردش در طبیعت، عملا کسب و کار خود را تعطیل می‌کنند. مردم این منطقه همچنین اولین چهارشنبه سال را نیز با گردش در طبیعت سپری می‌کنند. ^[۳۳]

علاوه بر این، ساکنان کابل در افغانستان، در طول دو هفته اول سال برای گردش به همراه خانواده به مناطقی که در آنها گل ارغوان می‌روید، می‌روند. ^[۳۱]

یکی دیگر از آیین‌های نوروز که در آسیای میانه و کشور تاجیکستان مرسوم است، مراسم گل‌گردانی و بلبل‌خوانی است. گل گردان‌ها از دره و تپه و دامنهٔ کوه‌ها، گل چیده و اهل دهستان خود را از پایان یافتن زمستان و فرا رسیدن عروس سال و آغاز کشت و کار بهاری و آمدن نوروز مژده می‌دهند.

 منتقدان نوروز

نویسندگان و نظریه پردازانی نیز بوده‌اند که نوروز را آیینی ناپسند و مذموم می‌دانستند. برخی روحانیون پس از انقلاب سال ۵۷ سعی در زدودن نوروز از تقویم ایران کردند.از آن جمله می‌توان به مرتضی مطهری اشاره نمود که بزرگداشت آیین چهارشنبه سوری را از آن «احمق‌ها» می‌دانست، و آیین نوروز را «ضد اسلام». آیت‌الله ابوالقاسم خزعلی نیز گفت «امیدوارم عیدغدیر جای نوروز را بگیرد». و ادعا شده که برخی نیز سعی در مذهبی نمودن نوروز کرده اند.

پیشتر از آن نیز امام محمد غزالی در کیمیای سعادت نوشته بود: « ... اظهار شعار گبران حرام است بلکه نوروز و سده باید مندرس شود و کسی نام آن نبرد

این پست واسه هر چی آدم دلشکسته است نوشته شده

درسای جالب برای زندگی  در ادامه مطلب

زود قضاوت نكنيم

مرد مسنی به همراه پسر ٢۵ ساله‌اش در قطار نشسته بود. در حالی که مسافران در صندلی‌های خود نشسته بودند، قطار شروع به حرکت کرد. به محض شروع حرکت قطار پسر ٢۵ ساله که کنار پنجره نشسته بود پر از شور و هیجان شد. دستش را از پنجره بیرون برد و در حالی که هوای در حال حرکت را با لذت لمس می‌کرد فریاد زد: پدر نگاه کن درخت‌ها حرکت می‌کنن. مرد مسن با لبخندی هیجان پسرش را تحسین کرد. کنار مرد جوان، زوج جوانی نشسته بودند که حرف‌های پدر و پسر را می‌شنیدند و از حرکات پسر جوان که مانند یک کودک ۵ ساله رفتار می‌کرد، متعجب شده بودند. ناگهان جوان دوباره با هیجان فریاد زد: پدر نگاه کن دریاچه، حیوانات و ابرها با قطار حرکت می‌کنند. زوج جوان پسر را با دلسوزی نگاه می‌کردند. باران شروع شد چند قطره روی دست مرد جوان چکید. او با لذت آن را لمس کرد و چشم‌هایش را بست و دوباره فریاد زد: پدر نگاه کن باران می‌بارد،‌آب روی من چکید. زوج جوان دیگر طاقت نیاورند و از مرد مسن پرسیدند: ‌چرا شما برای مداوای پسرتان به پزشک مراجعه نمی‌کنید؟
مرد مسن گفت: ما همین الان از بیمارستان بر می‌گردیم. امروز پسر من برای اولین بار در زندگی می‌تواند ببیند.

تو را می خواهم

مرگ

کاش میدانستم بعداز مرگم چه کسی اولین قطرهی اشکش را بر قبر من میریزد وچه کسی طولانی تر من را فراموش خواهد کرد تا اینکه زنده هستم خودم را فدایش کنم

--------------------------------------------------------------------

زندگی ..........

زندگی واسه ی ادما مثل دفتر ۲۰۰برگ میمونه اولش خوش خط مینویسن ودوست ادارن تا اخرش برن اما وقتی که به وسطاش میرسن خسته میشن وبد خط مینویسن وهی برگاشو حروم میکنن اما اخرش که رسید جاکم میارن حسرت میخورن که چرا برگه هاشو حروم کردن..........

-------------------------------------------------------------------------

مجنون را به محکمه ی عشق بردن گفتن توبه کن گفت : خدایا عاشقم عاشقترم کن ......

-----------------------------------------------------------------------------------

(گفتم ای ساده دل ساده فراموشش نکن

تا کجا چشم بدین جاده فراموشش کن

دست بردار از او خاطره بازی کافی ست

فرض کن گل نفرستاده فراموشش کن

مردمان نگهش قله نشینند هنوز

دل که در دره نیفتاد فراموشش کن

گفتم این تکه غزل بفرستم نزدش

دلی ولی گفت نشو ساده فراموشش کن

به شما برنخورد پای غزل بود وشکست

اتفاقی ست که افتاده فراموشش کن )

 

---

ادمک

ادمک اخر دنیاست بخند ادمک مرگ همین جاست بخند

دست خطی که تورا عاشق کرد شوخی کاغذی ماست بخند

ادمک خر نشوی گریه کنی کل دنیا سراب است بخند

ان خدایی که بزرگش خواندی به خدا مثل تو تنهاست بخند.........

---------------------------------------------------------------------------

یه دختر تنها یه اسمون تردید به هرکه دل بست ازش خیانت دید .......

---------------------------------------------------------------------------------

هیچ کس مارا نمی اورد به خاطر ای عجب یاد عالم میکنیم اما فراموشیم ما

 

 

---

لیلی ومجنون

لیلی زیر درخت انار نشت درخت انار عاشق شد درخت انار شکوفه داد شکوفه ها رشد کردند وتبدیل به میوه شدند انار ترک خورد وقطره ای از خون انار بر دست لیلی چکید لیلی میوه را چید مجنون به لیلی رسید

خداکنه همه به عشقشون برسن هر چند منو عزیزم به هم نرسیدیم اما باز واسعه ی همهی عاشقا دعا میکنیم که به عشقشون برسن همیشه باید خدارو در یاد داشته باشی منو عزیزم واقعا" عاشق بودیم همه به عشقمو ن حسادت میکردن اما نذاشتن چرا دلیلشو نمیدونم فداش بشم وقتی با هم بودیم خوشحال بود اما وقتی که من میخواستم برم گریه میکرد به خدا ما از لیلی ومجنون بدتر بودیم یادته چقدر با هم بودن خوش بود اما هرچی فکرمیکنم که چرا رفت خودمم نمی دونم  کاش میشد برگرده ........................................

 

---

تقدیم به عزیزم خیلی دوست دارم اما نمیدونم چرا رفتی.........................................

---

دوسست دارم خودت میدونستی وقتی که بهت گفتم  دوست دارم خندیدی اما باور نکردی حالا که رفتی عزیزم با تمام وجودم دوست دارم

 

---

خدایا همیشه تنها بودم ونمی دانم که دلیل این تنهایی من چیه پس خدایی من خودت با من باش چون ان وقت دیگر هیچ وقت تنها نیستم

 

---

شاید ان روز که سهراب نوشت تا شقایق هست زندگی بیاید کرد خبری از دل پر درد شقایق ها نداشت باید این گونه نوشت چه شقایق باشی چه گل پیچک ویاس زندگی اجباریست

 

---

درد جدایی

خدایا درد جدایی خیلی سخته تو بگو من چیکار کنم منی که تو این دنیا تنهایی تنهام منی که فقط تورودارم چرا هرچی بدبختیه واسه ما هاست تو که میدونی انسان ها نامردن چرا بدشون نمیگی خدا اخه من دوستش دارم چرا بهش نمی گی

                 تورو خدا برگرد

 

درد میکشم

به روی برگ زندگی دو خط زرد میکشم

وچشم عاشق تو را که گریه کرد میکشم

تو رفتی وبدون کسی نگفت با خودش

که من بدون چشم تو چقدر درد میکشم........

............................................................خیلی سخته

خیلی سخته چیزی رو که تا دیشب بود یادگاری

صبح بلند شی وببینی که دیگه دوستش نداری

خیلی سخته که نباشه هیچ جایی برای اشتی

بی وفا شه اون کسی که جونتو براش گذاشتی

خیلی سخته تو زمستون غم بشینه روی برفا

میسوزونه گاهی قلبو طعمه تلخ بعضی حرفا

خیلی سخته اون کسی که اومدو کردد دیونه

هوساش وقتی تموم شه بگه که  پیشت نمی مونه

خیلی سخته اگه عمر جادویی شعرت تموم شه

نکنه چیری که ریختی پای عشق اون حروم شه

خیلی سخته اون کسی که گفت واسه چشات میمیره

بره و دیگه سراغی از تو چشات نگیره

خیلی سخته تا یه روزی حرفایی اون باورت شه

نکنه یه روز ندامت راه تلخ اخرت شه

خیلی سخته که عزیزی یه شب عازم سفر شه

تازه فردای همون روز دوست عاشقش خبرشه

خیلی سخته بی بهونه میوه های کالو چیدن

بدا کم غصه ی نیست چند روزی تو رو ندیدن

خیلی سخته که دلی رو با نگاهت دزدیده باشی

وسط راه اما از عشق کمی ترسیده باشی

خیلی سخته که بدونه واسی چیزی نگرانی

از خودت می پرسی یعنی میشه اون بره زمانی؟

خیلی سخته توی پاییز با غریبی اشنا شی

اما وقتی که بهار شد یه جوری ازش جداشی

خیلی سخته یه غریبه به دلت یه وقت بشینه

بعد به اون بگی که چشمات نمیخواد اونو ببینه

خیلی سخته که ببینیش توی یک فصل طلایی

کاش مجازات بدی داشت توی قانون بی وفایی

خیلی سخته که ببینی کسی عاشقیش دروغه

چقدر از گریه ای اون شب چشم تو سرش شلوغه

خیلی سخته وقشنگه اشنایی زیر بارون

اگه چتر نداشته باشن توی دست هر دوتاشون

خیلی سخته واسی اون بشکنه یه روز غرورت

اون نخواد ولی بمونه همیشه سنگ صبورت

خیلی سخته بودن تو واسی اون بشه عادت

دیگه بوسیدن دستات واسی اون نشه عبادت

خیلی سخته چشای تو واسی اون کسی خیس شه

که پیام داده یه عمر واسی تو نمینویسه

خیلی سخته که دل تو نکنه قصد تلافی

تا بین دو پرستو نباشه هیچ اختلافی

خیلی سخته اونکه دیروز واسش یه رویا بودی

از یادش رفته که واسش تو تموم  دنیا بودی

خیلی سخته بری یک شب واسی چیدن ستاره

ولی تا رسیدی اونجا ببینی روز شد دوباره

خیلی سخته که منو تو همیشه با هم بمونیم

انقد عاشق که ندونن دیونه کدوممونییم

 

 

 

 

---

فراموشی

   گفتم ای ساده دل ساده فراموشش کن

                                                       تاکجا چشم به این جاده فراموشش کن

دست بردار ازاو خاطره بازی کافی ست

                                                   فرض کن گل نفرستاده فراموشش کن

مردمان نگهش قله نشینند هنوز

                                             دل که در دره نیفتاده فراموشش کن

گفتم این تکه غزل را بفرستم نزدش

                                               دل ولی گفت نشو ساده فراموشش کن

به شما بر نخورد پای غزل بود وشکست

                                                     اتفاقی ست که افتاد و فراموشش کن

 

 

---

الهی هرکس که عاشقش هستی او بیشتر از تو عاشقت باشد

سکوت اشتباه نمیکند انگار الهامی اسمانی به من گفته است صبور باشم تا اینده ای شاید دور ومن این گونه میکنم تا فرمان بعد: گیرم که خلق را به فریبت فریفتی   بادست انتقام طبیعت چه میکنی

|

---

تقدیم به اونی که با منه ودرکم میکنه

 

---

گریه کن عزیزم

گریه کن عزیزم اما نه فقط واسی خودت

واسه اینکه نمی شه دیگه بیام تولدت

کریه کن جداییا مارو رها نمیکنن

ادما انگار برای ما دعا نمیکنن

گریه کن حالاحالا ازهم باید جدا بشبم

بشینیم ومنتظر معجزه ی خدابشیم

گریه کن منم دارک مثل تو گریه میکنم

به خدایی اسمونا گلایه میکنم

گریه کن تو بختمون یه برف سنگین نیومد

این همه پرنده رد شد مرغ امین نیومد

گریه کن واسی شبایی که بدون هم بودیم

تنهایی برای سنگینی غصه کم بودیم

گریه کن برای روزایی که خورشیدی نداش

دلای منو تو که به فردا امیدی نداش

گریه کن فکر کن دلیلی ندارم فقط همین

واسه فاصله که از اسمونه تازمین

گریه کن سبک میشی روزای خوب یادت میاد

گرچه تو تقویمامون نیستن اون روزا زیاد

گریه کن برای قولی که بهش عمل نشد

واسه مشکلاتی که بودنش وهست وحل نشد

گریه کن برای لحظه های که تلف شدن

گلایی که ما نچیدیمشونو علف شدن

گریه کن برای نقشه هایی که مهتابی بودن

برای عاشقیای ما که قلابی بودن

گریه کن برای رویایی که قسمت نمی شه

یه شبنم سر خدا واسه ما خلوت نمی شه

گریه کن برای خوابا که فقط یه خواب بودن

واسه ارزوهامون که همش حباب بودن

گریه کن واسه خوشی های که نازل نمیشن

واسه اون دیونه هایی که دیگه عاقل نمیشن

گریه کن برای اولا که عاشقونه بود

حال هم رو پرسیدن فقط یه جور بهونه بود

گریه کن از یادمون رفت واسفند نزدیم

دستمون تو دست هم بود لبخند نزدیم

گریه کن چون اون روزامون دیگه تکرار نمیشه

دلامون به سادگی حاضر به اقرار نمیشه

گریه کن غرور واسی دیونگی یه سد شده

مرغ امین  دیداین صحنه رو تندی رد شده

گریه کن بذار تمام عقده هات شسته بشه

حق داره ادم یه وقتا از خوذش خسته بشه

گریه کن واسه همه واسه خودت برای من

تویی بارونی ترین ثانیه ها حرفاتو بزن

گریه کن تا ایینه شه باز اون چشایی روشنت

واسه موندنت لازمه فدای گریه کردنت

------------------------------------------

 

---

نمونه

                                              واسی کسی که دفترش قشنگه

                                                  پراز ترانه های عاشقونه

واسی کسی که برای جدایی

یه مدته دنبال یه بهونس

                                               واسی کسی که نمیاد نه میره

                                              بازم میگه مقصرم زمونس

میشه نوشت تو انقدر خوبی که

دوستدارم فقط یه جور نمونس

---------------------------------------------

 

---

دیدی اخرش...

دیدی اخرش منو گذاشت ورفت

از زمین قلبمو برنداشت ورفت

دیدی اخرش منو ودیونه کرد

واسه رفتن همینو بهونه کرد

دیدی اون وعدهای که رنگی بود

تمومش فقط واسه قشنگی بود

دیدی اون که دلمو بهش دادم

رفت و از چشمای نازش افتاد

دیدی اونی که می گفت مال منه

دم اخر نیومد سر بزنه

دیدی خط زد اسممو از دفترش

رفت و اسفند نزدم دور سرش

دیدی  اون نخواست برم به بدرقش

دیدی که باختم توی مسابقش

دیدی مهربونیا رو زد کنار

رفت وچشمامو گذاشت تو انتظار

                               امون از عاشقیا چن روزه

          که فقط یکی تو شعرش میسوزه

 

سلام عشق گمشده ام امروز برای تو می نویسم سال ها بود که تو رو گم کرده

 بودم تو تنها عشق من بودی وهستی .تو این زمونه انقدر به ما فهموندن که عشق

وجود نداره همش هوسه نذاشتن چیزی از عشق درک کنیم و بفهمیم  من تا به الان

 مزه ی عشق نچشیده بودم تا تو رو پیدا کردم و واقعا احساس کردم که عاشق

واقعی هستم چرا هیچ وقت باور نکردن عشق وجود داره.من بدون تو گل رز خوش

بوی من نمی تونم زنده باشم تو همونی که منو از تنهایی شب ها بیرون اوردی وبه

روشنایی قلبت نزدیک کردی تو همون عشق گمشده ی من هستی که با حرفات

ارومم می کنی تو همونی که مجنونم هستی کلی پریشونم هستی

فکر نکن تنها خودت عاشقی من از تو عاشقتر و پریشون ترم . امید وارم یه روز

بفهمی که چقدر دوست دارم  واسه ی یه نگات ۱۰۰۰ بار جون میدم.

 

                    دوست دارم

  

 

 

 

---

وقتی تو میری

      وقتی تو میری عزای دریاست

                            چون بی اسمون اون خیلی تنهاست

                               

 تو لحظه های زردم تو غم دلواپسی

                                              حتی وقتی توگفتی هر دوی ما بی کسیم

چه کنارم بودی وچه رفته بودی راه دور

                                                تو تموم بی قراری ها یا تو ی هم نفس

حتی وقتی به زبون اومدی وگفتی ببین

                                                 ما دو تا تا اخرش برای هم دیگه بسیم

یه چیزی بهم میگفت تو مثل معبد می مونی

                                                  ما یه جور برای همدیگه فقط مقدسیم 

اومدم یه شب کناره پنجره با کمی بغض

                                                 هم سپردم به ستاره هم نسیم

که برید یه جور به مردم این دنیا بگید

          ما۲ تا دیونه ایم اما به هم نمیرسیم

 

---

تقدیم به پرنده ای که نماند و پرید

                            دوستی عشق است عشقی که پرو پرواز ندارد

                             منتظرت میمانم از طلوع عشق تا غروب سرنوشت

عشق به چه معناست؟بزرگان می گویند:

مارتین لوتر کینگ:عشق مایه ی اسودگی و روشنی زندگی است

جورج برنارد شاو:عشق مانند ستارهی است که مردان همچنان که بدان می نگرند و پیش میروند در چاه

سردو عمیقی میافتند که ازدواج نام دارد

حسین رحمت نژاد:عشق نشآت گرفته از خواسته های درونی و چکیده های قلب است

ریچاردهس:عشق تنها چیزی است که با کم شدن از دست نمی رود

حسین بهزاد: عشق همه چیز است اگر نباشد هیچ چیز وجود ندارد

                     ..........................................................................

از کسی که دوستش داری ساده دست نکش شاید دیگه کسی رو مثل اون دوست نداشته باشی

و از کسی که دوستت داره بی تفاوت عبور نکن شاید هیچ وقت کسی تو رو مثل اون دوست نداشته

باشه........................

با اسمون نگاه کن دوست داری کدوم ستاره مال تو باشه به اونی که کم نوره قانع باش چون ستاره های

پرنور مال همس وهمه نگاش میکنن!

                                             

 گفتمش دل می خری پرسید چند ؟ گفتمش دل مال تو تنها بخند ... خنده کردو دل ز دستانم ربود

تا به خود باز امدم او رفته بود . دل ز دستش روی خاک افتاده بود جای پایش روی دل جا مانده بود

                                 

                               گل یخ اگه یه هم زبون داشت به خدا یخ نمی زد

 

ای ستاره بی تو من تاریکم بی تو من به انتها نزدیکم

شعر من از عشق تو نام گرفت

این همه غم از تو الهام گرفت

راستی چه کردم؟

به چه بود تقصیرم !

که چنین بود بعد تو تقدیرم

تو نخواستی من وتو ما بشیم

سرنوشت این بود که تنها بشیم

 

 

نفس تازه ی من باش،وقتی حتی نفسم نیست

هم تبار.اگه نباشی،نفسم دیگه بسم نیست

نازنین.تعبیر چشمات،شبُ از پا در میاره

عمریه بیراهه ی من،جز تو سامونی نداره

مث پرواز کبوتر،سبز و ناب و دلنشینی

تو رُاز خداگرفتم،بهترین عشق زمینی

قدم اولُ بردار،تا که پروازُ بلد شم

از همه می گذرم اما،نمی تونم از تو رد شم

مثل یک پنجره ی باز،رو به سمت آسمونی

خودتُ چه عاشقونه،به شکفتن می رسونی

وقتی که رو تن دیوار،ابر بارونی می باره

عطر نم خورده ی کاهگل،یادتُ برام میاره

من برای زنده بودن،باید از تو جون بگیرم

بی تو زود می شکنم اما،با تو هیچوقت نمی میرم 

 

 

---

وقتی تو غمگینی

عزیزم تو که غمگین میشی انگار که دیگه هرگز تو آسمون زندگیم هیچ آفتابی طلوع نخواهد کرد

تو که غمگین میشی انگار که هزار جغد شوم توی دلم شروع به نوحه سرایی می کنند

تو رو که غمگین می بینم فاصله خیلی آزارم میده.امشب خیلی احساس بیچارگی کردم.

حاضرم همه عمرم دوهزار که سهل است هزاران کیلومتر ازت فاصله داشته باشم ولی مطمئن باشم  که تو هیچ غمی نداری و اونجا حامد شاد و خوشبخت منی.

 دوری وقتی آزارم میده که تو غمگین باشی و من نتونم که برای لحظه ای دستهات رو توی دستهام فشار بدم 

دوری وقتی آزارم میده که قطره ی اشکی از چشم تو جاری بشه و من نباشم که با دستهای خودم پاکش بکنم و چشمهای قشنگت رو ببوسم

امشب دوری خیلی آزارم داد. خیلی خیلی خیلی

تو خود منی

 

خوب من٬ مهربونم٬ امروز یه بار دیگه فهمیدم که چقدر دوستت دارم و چقدر  در خون و روحم جریان داری.  امروز یه بار دیگه فهمیدم که جدایی از تو یعنی همون لحظه ی مرگم چون مگه میشه کسی بتونه از خون و روحش جدا بشه؟؟؟

همه به معشوق خودشون میگن :(تو در قلب من جای داری) ولی من تو رو در تمامی روح و خون خودم حس می کنم . تو در قلب من پنهان نشده ای تو در زندگی من٬ در همه ی هستی من جریان داری .

تو همه شادی زندگی منی . تو همانی که هر سحر به یاد تو چشم می گشایم و هر شب یه یاد تو چشم می بندم. تو همانی که همه عمر عاشقت خواهم ماند و ازت می خوام که برای ابد همینطور  عشق پاک تر از برگ گل  و دورادور  من باشی .

تو  برام عزیز ترین عزیز عالمی

تو  قشنگ ترین بهونه ی دوست داشتنی

 تو همه قلب منی ٬ روح منی٬ عشق منی

تو دلیل خنده ٬ تو دلیل  گریه

تو دلیل بودن و نبودن منی

تو خود خود خود منی

 

سمیه جان دوست دارم

 

---

مردي به دربار خان زند مي رود و با ناله و فرياد مي خواهد تا كريمخان را ملاقات كند...
سربازان مانع ورودش مي شوند!

خان زند در حال كشيدن قليان ناله و فرياد مردي را مي شنود و مي پرسد ماجرا چيست؟

 

پس از گزارش سربازان به خان ؛ وي دستور مي دهد كه مرد را به حضورش ببرند...

 

مرد به حضور خان زند مي رسد و کریم خان از وي مي پرسد:
چه شده است چنين ناله و فرياد مي كني؟

مرد با درشتي مي گويد:
دزد ، همه اموالم را برده و الان هيچ چيزي در بساط ندارم !

خان مي پرسد:
وقتي اموالت به سرقت ميرفت تو كجا بودي؟!

مرد مي گويد:
من خوابيده بودم!!!

خان مي گويد:
خب چرا خوابيدي كه مالت را ببرند؟

مرد در اين لحظه آن چنان پاسخي مي دهد كه استدلالش در تاريخ ماندگار مي شود و سرمشق آزادي خواهان مي شود ...

مرد مي گويد:

من خوابيده بودم ، چون فكر مي كردم تو بيداري...!

 

خان بزرگ زند لحظه اي سكوت مي كند و سپس دستور مي دهد خسارتش از خزانه جبران كنند و در آخر مي گويد : اين مرد راست مي گويد ما بايد بيدار باشيم

 

 

 

 

 

---

 

ای يوسف خوش نام ما خوش می روی بربام ما
ای درشکسته جام ما ای بردريده دام ما

ای نور ما ای سورما ای دولت منصورما
جوشی بنه درشورما تا می شود انگور ما

ای دلبرو مقصود ما ای قبله و معبود ما
آتش زدی درعود ما نظاره کن دردودما

ای يارما عيارما دام دل خمارما
پاوامکش ازکارما بستان گرو دستار ما

درگل بمانده پای دل جان می دهم چه جای دل
وز آتش سودای دل ای وای دل ای وای دل

 

 

 

در شگفتم از مردمی که خود زیر شلاق ظلم و ستم زندگی می کنند .

اما برای حسینی که یک عمر آزاده زندگی کرد می گریند .

دکتر علی شریعتی .

تاسوعا و عاشورای حسینی تسلیت باد.

التماس دعا .

 

 

 

 

---

با الها .........

..:: بار الاها ::..

 

بارالها

برای همسایه ای که نان مرا ربود نان، 

برای دوستی که قلب مرا شکست مهربانی، 

برای آنکه روح مرا آزرد بخشایش 

و برای خویشتن خویش آگاهی و عشق  

میطلبم. 

دکتر علی شریعتی

 

---

سخنی از دکتر

خوشبختی ما در سه جمله است 

تجربه از دیروز، استفاده از امروز، امید به فردا

ولی ما با سه جمله دیگر زندگی مان را تباه می کنیم

حسرت دیروز، اتلاف امروز، ترس از فردا

دکتر علی شریعتی

 

---

عکس

 

---

اعترافات گالیله و برخی

 

 

گالیله بدلیل مخالفتش با مرتجعین خشك مغزی كه بر اساس باورهای غیر علمی معتقد بودند زمین صاف و مسطح است و خورشید دور زمین می چرخد, مورد اذیت و آزار شدید مرتجعین زمان خود قرار گرفت. گالیله اعلام كرده بود زمین و ستارگان در مداری مشخص به دور خورشید می چرخند . تا آن زمان گمان می‌رفت كه خورشید به گرد زمین می‌چرخد. گالیله بارها توسط كلیسای كاتولیك به محاكمه كشیده شد و توسط دستگاه تفتیش عقاید كلیسا شكنجه و مجبور به پس گرفتن حرف هایش شد. گالیله 8 سال آخر عمرش را در خانه‌ای تحت‌نظر قرار داشت و دیگر اجازه نیافت كه روی اجرام سماوی مطالعه كند.

 

1) وقتی گاليله در اثر شکنجه و تهديدات کليسا مجبور شد به اشتباه خود پی ببرد و به صاف بودن کره زمين “اعتراف” کند، يکی از شاگردان گاليله به سمت او آمد و تف بر زمين انداخت و گفت: تف به سرزمينی که قهرمان ندارد.
گاليله در جواب گفت:
تف به سرزمينی که به قهرمان احتياج دارد.

 

2) آخرين حرف گاليله : در هفتادمین سال زندگی در مقابل شما به زانو درآمده‌ام و در حالی که کتاب مقدس را پیش چشم دارم و با دستهای خود لمس می‌کنم توبه می‌کنم و ادعای خالی از حقیقت حرکت زمین را انکار می‌کنم و آنرا منفور و مطرود می‌نمایم.

 

3) روزی در جمهوري دموکراتيک آلمان سابق يک کارگر آلماني کاري در سيبري پيدا مي کند. او که مي داند سانسورچي ها همه نامه ها را مي خوانند، به دوستان اش مي گويد «بياييد يک رمز تعيين کنيم؛ اگر نامه يي که از طرف من دريافت مي کنيد با مرکب آبي معمولي نوشته شده باشد، بدانيد هر چه نوشته ام درست است. اگر با مرکب قرمز نوشته شده باشد، سراپا دروغ است.» يک ماه بعد دوستان اش اولين نامه را دريافت مي کنند که در آن با مرکب آبي نوشته شده است:«اينجا همه چيز عالي است؛ مغازه ها پر، غذا فراوان، آپارتمان ها بزرگ و گرم و نرم، سينماها فيلم هاي غربي نمايش مي دهند؛ تنها چيزي که نمي توان پيدا کرد مرکب قرمز است.»

 

---

ابتکار یه زن عشایری

از بزرگترهامون شنیدیم که در یکی از طوایف لر ...خانی بسیار ظالم و زورگو بود ..یه روز این خان برای گرفتن خراج و مالیات  به یکی از طوایف سفر میکند ..همراه با چند تا محافظ و ...

خان دستور بقول ما بختیاریها  (چاق کردن قلیون داد )یعنی برایش قلیون بیاورند ....

شیر زنی میان اون طایفه قلیون رو چاق کرد و لخت مادر زاد جلوی مردان قبیله خود به نزد خان رفت و همینکه جلوی خان رسید دستش را جلوی ناموسش گرفت ...خان علت را پرسید ؟؟؟؟؟؟

زن گفت اینها که من جلویشان لخت آمدم همگی مثل من زن هستند ...و دلیلی نداره که من جلوی زنها ناموس خودم را بپوشانم ....فقط جلوی شما که مرد و نامحرم هستین ...ناموسم را پوشیدم ...

 

خان به فکر فرو رفت و فهمید که جای ماندن نیست ...و زن با اینکارش باعث به غیرت در آوردن مردان قبیله اش شده است ...

 

خیلی زود از آن قبیله فرار کرد و جان سالم بدر برد ...

 

ای کاش ...................

 

هی شب پره ی بامداد پرست !

بلکه یکی مثل تو طبیب این چراغک تب کرده کاری کند

ورنه راه کجا و رفتن کی و حوصله کو ؟

خیلی وقت است معلوم است تکلیف پشت سر

خیلی وقت است تاریک است هرچه پیش رو

تو می گویی چه کنیم ؟

چه خاکی بر شانه های شکسته ی باد نشسته است

که نه ارثی از اردیبهشت برده و

نه شباهت اش به آذر ماه است ..

حالا من ،

آلوده ی همین خلوت نشسته ام

تو چرا شب پره ی بی قرار بامداد پرست ؟

باور کن

نه چراغ و

نه این وقت شب ؛

تنها پنجره می داند

                     فرصت فرار از خواب پرده کی پیش خواهد آمد  .

خورشید امشب خوابش سنگین است!

ماه را روی ساعت پنج و نیم صبح کوک کرده بودم

اما نمی دانم چرا

                     هیچ اتفاقی نیافتاد ! 

 

                                  ^{دیــروز فریبم داد...}

                                                        

 ^{از امــروز میترسم...}

                                             

                                                     ^{از فــردا بیمناکم...}

 

 

^{ديگر طعم تلخ زندگي را نخواهم چشيد...
ميان غم بارترين}

^{و شايد زجر آورترين لحظاتم}

                ^مرگ

       ^{به سراغم مي آيد}

^{و كابوس زندگي پر دردم را}

          ^{ميان شيرين ترين آرزوهايم}

                             ^{به زنجير ميكشد}

 

            ^{من مرده ام}

^{و اينك  تابوتم را}

^{ميان سنگيني سكوت}

                     ^{سنگين تر از دردهايم}

^{به سوي فرجامي كه گريبانگير انسان هاست}

               ^{مي برند}

^{قبرم را}

^{به تزيين دانه هاي خاكي كه جسمم را در بر مي گيرند}

^{مي آرايند}

     ^و

         ^{روياييم را پايان مي بخشد}

^{و زندگي پر از رنجم را}

^{فرجامي ابدي ميدهد}

^{انسانها}

^{زمان را تسخير خواهند كرد}

    ^{و آرام و آرامتر از ثانيه ها}

                             ^{فراموشم خواهند كرد.}

^{و من}

          ^{ديگر طعم تلخ زندگي را}

                                    ^{نخواهم چشيد}

                                                           ^{من مرده ام}

^{سکوت خواهم کرد واز یاد خواهم برد ،}

^{آن چه را که به پایان رسید}

 ^{وشروع خواهم کرد آنچه را که دوباره به اتمام میرسد:}

^{سیگاری آتش خواهم زد تا بخاطر...}

^{قلمی خواهم شکست تا به آغاز...}

^{اراده ای خواهم کرد تا به عمل...}

 ^{تیری رها خواهم ساخت تا به ثمر...}

^{فنجانکی خواهم شکست تا به شکست...}

^{بره ای خواهم شد تا به تمرد...}

 ^{وعمری خواهم کرد تا به مرگ...}

^{و اوقات را معدوم خواهم ساخت}

^{همچنانکه آب غسالخانه ای را چرک...}

^{و خاکی را مزدود...}

 ^{زندگیم را مفعول...}

^{و خدایان را برای لحظه ای  مشغول خواهم ساخت}

^{سنگ تراش شروع میکند برای لقمه نانی}

 ^{وچه اهمیت دارد حقیقت آنچه مینویسد  چیست؟}

^{چه اهمیتی دارد سال تولد اتفاقی که به پایان رسیده است؟}

^{و فریاد های انزجار از درد زایمان مادرم،تنها با نام پدر بر سنگ جای میگیرد}

^{من از آنچه بودم جدا شدم}

^{قطعه چند وبلوک چند نام من است}

^{تنها خود میتوانم مراقب خود باشم}

^{گودالم را دوست خواهم داشت}

 ^{و با موریا نه هایم چند ساعتی بازی خواهم کرد}

^{و اگر صدایی لرزان  بر قبر من حمدی خواند}

^{به او خواهم خندید ،تا حد مرگ...}

 

 

_{و باید رفت...}

_{همه چیز به پایان رسید!}

_{آری وقت رفتن است...}

_{وقت سفر کردن و دل کندن...}

_{وقت جدایی...}

_{پای رفتن نیست...}

_{اما باید رفت...}

_{رفت و مقصد را جست!}

_{نمی دانم به کدامین سو می روم...}

_{اما می روم...}

_{باید ادامه داد...}

_{هنوز مانده...}

_{مسیر طولانی و مقصد دور...}

_{هم شادم و هم غمگین!!!}

_{شادم از پایان و غمگینم از پایان!!!}

_{کوله بارم را بسته ام...}

_{آماده ی سفر...}

_{اما دل کندن دشوار است از عزیزان!!!}

_{رسم روزگار این است...}

_{جدایی از کسانی که دوستشان داری!!!}

_{سخت است اما چاره ای نیست!}

_{دلم برای همه تنگ می شود...}

_{رفتن اجباریست...}

_{ماندن بعید...}

_{تنها باید رفت و سفر کرد!!!}

_{تنها باید ادامه داد!!!}

_{آری می روم...}

_{خدا نگهدار...}

---

 

چه زود فراموش شدم... 

_{چه زود فراموش شدم آن زمان كه نگاهم از نگاهت دور شد ....
چه زود از یاد تو رفتم آنگاه كه دستانم از دستان تو رها شد....
مقصد من در این راه عاشقی بیراهه بود این همه انتظار و دلتنگی بیهوده بود !
با اینكه دلتنگ هستم اما چاره ای جز تحملش ندارم ،خیلی خسته ام ،
راهی جز تنها ماندن ندارم !
چه زود قصه عشقمان به سر رسید اما آن مرد عاشق به عشقش نرسید !
چه زود آسمان زندگی ام ابری شد ، دلم برای آن آسمان آبی دلتنگ است ،
كه با هم در اوج آن پرواز می كردیم و به عشق هم می خواندیم آواز زندگی را ...
آرزوی دلم تبدیل به رویا شد ، تنها ماندم و عشقم افسانه شد ...
چه زود رفتی و چشم به ستاره ای درخشان تر از من دوختی ،}

_{با اینكه كم نور بودم اما داشتم به پای عشقت می سوختم ،}

_{با اینكه برای خود كسی نبودم ،
اما آنگاه كه با تو بودم برای خودم همه كس بودم !
چه زود غروب آمد و دیگر طلوعی نیامد !
هرچه به انتظار آمدنت نشستم نیامدی ، هرچه اشك ریختم كسی اشكهایم را پاك نكرد،
هرچه گوشه ای نشستم و زانو به بغل گرفتم}

_{كسی نیامد مرا در آغوش بگیرد و آرام كند .
خواستم بی خیال شوم ، بی خیالی مرا دیوانه كرد ،}

_{خواستم تنها باشم ، تنهایی مرا بیچاره كرد .
چه زود گذشت لحظه های با تو بودن ، چه دیر گذشت لحظه های دور از تو بودن}

_{و دیگر نگذشت آنگاه كه تو رفتی و هیچ گاه نیامدی !
باور داشته باش هنوز هم برای تو زنده ام ،}

_{هر گاه دیدی نیستم بدان كه از عشقت مرده ام !
چه زود فراموش شدم آن زمان كه دلم برایت خون شد ....
تازه می خواستم با آن رویاهای عاشقانه ای كه در سر داشتم تو را خوشبخت كنم ،}

_{می خواستم عاشق ترین باشم ،}

_{برای تو بهترین باشم ،}

_{اما نمی دانستم دیگر جایی درقلبت ندارم ...}

_{چه زود فراموش شدم آن زمان كه دیگر تو را ندیدم !}  

 

 

^{ای مسافر !!!
اي جدا ناشدني !}

^{گامت را آرام تر بردار ! از برم آرام تر بگذر !}

^{تا به کام دل ببينمت .}

^{بگذار از اشک سرخ ، گذرگاهت را چراغان کنم .}

^{آه ! که نميداني ... سفرت روح مرا به دو نيم مي کند ...}

^{و شگفتا که زيستن با نيمي از روح تن را مي فرسايد ...}

^{بگذار بدرقه کنم واپسين لبخندت را و آخرين نگاه فريبنده ات را .
مسافر من !}

^{آنگاه که مي روي کمي هم واپس نگر باش . با من سخني بگو .}

^{مگذار يکباره از پا در افتم ... فراق صاعقه وار را بر نمي تابم ...}

^{جدايي را لحظه لحظه به من بياموز...}

^{آرام تر بگذر ...
وداع طوفان مي آفريند...}

^{اگر فرياد رعد را در طوفان وداع نمي شنوي ؟!}

^{باران هنگام طوفان را که مي بيني !}

^{آري باران اشک بي طاقتم را که مي نگري ...
من چه کنم ؟}

^{تو پرواز مي کني و من پايم به زمين بسته است ...}

^{اي پرنده ! دست خدا به همراهت ...
اما نمي داني ...
نمیدانی که ان هنگام که سفرت به پایان رسد
ایا از خود راضی و خشنود هستی؟؟؟
پس گامهایت را ارام واهسته بردار و از
انچه در سفرت تو را به بیراهه میکشاند دوری کن}

^{حال تو حال کسی است ، که با ایمان و عزم راسخ
برای پیمودن  و صعود به قله ی رهایی اینک در دامنه ی کوه ایستاده است}

^{به بالا که مینگری نگران نشو
بدان که تنها نیستی...
فرشتگانی مهربان همراه تواند و گاهی که خسته  میشوی! انها یاریت میکنند و همراه تو اند انجا که حس تنهایی کردی!}

^{فقط قله را ببین ..
ببین که بر  فراز ان ایستاده ای
و ان گاه ....
تن رنجورت هر چند ممکن است زخمی و خستگی ناچیزی داشته باشد...
اما حس زیبایت را از اینک میبینم
که چه شیزین است فتح قله های رهایی...} 

^{میبینی برای رسیدن هر چه کردی
ارزشمند است
ان گاه که از اسارت من رها گشتی...
وه چه شیرین است رهایی برای تو...}

دوشنبه 28 دی1388 ساعت: 19:33	توسط:سمیه
در كلبه ي قلبم كه پنجره هايش به باغ گلهاي هميشه بهار باز مي شد٬ در جست وجو گر كسي بودم كه بيايد و مرا از اين تنهايي مرگ بار نجات دهد٬ از اين تنهايي كه جز من و شيطان كسي ديگر نبود٬ منتطر كسي بودم كه بيايد و مرا از اين انتظار خسته كننده رهايي دهد٬ آري او آمد و مرا از اين تنهايي و انتظار نجات داد٬ آري محبوبم, عشقم كسي كه لحظه لحظه هايم را با او سپري مي كنم و خواهم كرد٬ كسي كه هميشه در كنار او هستم و هيچ وقت مرا منتظر نمي گذارد٬ پس با تمام وحود مي گويم تا آسمان دلتنگي دوستت دارم٬ و چون خدا مي پرستمت.

ای که میپرسی نشان عشق چیست؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ عشق چیزی جزظهورمهرنیست......... عشق یعنی دل تپیدن بهردوست عشق یعنی جان من قربان اوست عشق یعنی دشت گل کاری شده درکویری چشمه ای جاری شده درتنورعاشقی سردی مکن درمقام عشق نامردی مکن لاف مردی میزنی مردانه باش درمسیرعاشقی افسانه باش عشق یعنی آهوی آرام ورام . .. عشق یعنی شورهستی والسلام.....

	دوشنبه 28 دی1388 ساعت: 19:22	توسط:سمیه
درفراسوهای عشق تو را دوست دارم ، در فراسوی پرده و رنگ ، در فراسوی پیکرهایمان ، با من وعده ی دیداری بده

	دوشنبه 28 دی1388 ساعت: 19:10	توسط:سمیه
از زمينم از خاک جنسم از جنس غبار و خاک است ريشه در عمق زمين دارد اين جان و تنم اين زمين است چه خاکي و فروتن فرش در زير قدمهاي غرور فصل ماندن در خاک فصل طوفاني سالهاي دراز اغاز ،گم شدن در خود خويش زندگي ، انسان و تولد ، دو سه واژه ، تهي از هر معني که به رنگ ابيست ، آه چه رنگش خاکيست !!!   دوشنبه 5 بهمن1388 ساعت: 17:32 توسط:سمیه وقتي کسي رو دوس داري،حاضري جون فداش کني حاضري دنيارو بدي،فقط يه بار نيگاش کني به خاطرش داد بزني،به خاطرش دروغ بگي رو همه چي خط بکشي،حتّي رو برگ زندگي وقتي کسي تو قلبته،حاضري دنيا بد بشه فقط اوني که عشقته،عاشقي رو بلد باشه قيد تموم دنيارو به خاطرِ اون مي زني خيلي چيزارو مي شکني ، تا دل اونو نشکني حاضري که بگذري از دوستاي امروز و قديم امّا صداشو بشنوي ، شب از ميون دوتا سيم حاضري قلب تو باشه ، پيش چشاي اون گرو فقط خدا نکرده اون ، يه وقت بهت نگه برو حاضري هر چي دوس نداشت ، به خاطرش رها کني حسابتو حسابي از ، مردم شهر جدا کني حاضري حرف قانون و ، ساده بذاري زير پات به حرف اون گوش کني و به حرف قلب باوفات وقتي بشينه به دلت ، از همه دنيا مي گذري تولّد دوبارته ، اسمشو وقتي مي بري حاضري جونت و بدي ، يه خار توي دساش نره حتي يه ذرّه گرد وخاک تو معبد چشاش نره حاضري مسخرت کنن ، تمام آدماي شهر امّا نبيني اون باهات ، کرده واسه يه لحظه قهر حاضري هر جا که بري ، به خاطرش گريه کني بگي که محتاجشي و ، به شونه هاش تکيه کني حاضري که به خاطر ، خواستن اون ديوونه شي رو دست مجنون بزني ، با غصه هاهمخونه شي حاضري مردم همشون ، تو رو با دست نشون بدن ديوونه هاي دوره گرد ، واسه تو دس ت بدن حاضري اعتبارتو ، به خاطرش خراب کنن کار تو به کسي بدن ، جات اونو انتخاب کنن حاضري که بگذري از ، شهرت و اسم و آبروت مهم نباشه که کسي ، نخواد بشينه روبروت وقتي کسي تو قلبته ، يه چيزقيمتي داري ديگه به چشمت نمي ياد ، اگر که ثروتي داري حاضري هر چي بشنوي ، حتي اگه سرزنشه به خاطر اون کسي که ، خيلي برات با ارزشه حاضري هر روز سر اون ، با آدما دعوا کني غرورتو بشکني و باز خودتو رسوا کني حاضري که به خاطرش ، پاشي بري ميدون جنگ عاشق باشي اما بازم ، بگيري دستت يه تفنگ حاضري هر کي جز اونو ، ساده فراموش بکني پشت سرت هر چي مي گن ، چيزي نگي گوش بکني حاضري هر چي که داري ، بيان و از تو بگيرن پرنده هاي شهرتون ، دونه به دونه بميرن وقتي کسي رو دوس داري ، صاحب کلّي ثروتي نذار که از دستت بره ، اين گنجِ خيلي قيمتي دوشنبه 5 بهمن1388 ساعت: 17:31 توسط:سمیه در زمينی كه ضمير من و توست ، از نخستين ديدار ، هر سخن ، هر رفتار ، دانه هايی است كه می افشانيم . برگ و باری است كه می رويانيم آب و خورشيد و نسيمش « مهر » است گر بدانگونه كه بايست به بار آيد ، زندگی را به دل‌انگيزترين چهره بيارايد . آنچنان با تو در آميزد اين روح لطيف ، كه تمنای وجودت همه او باشد و بس . بی‌نيازت سازد ، از همه چيز و همه كس . زندگی ، گرمی دل های به هم پيوسته ست تا در آن دوست نباشد همه درها بسته ست . در ضميرت اگر اين گل ندميده است هنوز ، عطر جان‌پرور عشق گر به صحرای نهادت نوزيده است هنوز دانه ها را بايد از نو كاشت . آب و خورشيد و نسيمش را از مايه جان خرج می بايد كرد . رنج می بايد برد . دوست می بايد داشت ! با نگاهی كه در آن شوق برآرد فرياد با سلامی كه در آن نور ببارد لبخند دست يكديگر را بفشاريم به مهر جام دل هامان را مالامال از ياری ، غمخواری بسپاريم به هم بسراييم به آواز بلند : - شادی روی تو ! ای ديده به ديدار تو شاد باغ جانت همه وقت از اثر صحبت دوست تازه ، عطر افشان گلباران باد .......   دوشنبه 5 بهمن1388 ساعت: 17:30 توسط:سمیه نور را پيموديم، دشت طلا را در نوشتيم افسانه را چيديم، و پلا سيده فكنديم كنار شن زار، آفتابي سايه بار، ما را نواخت. درنگي كرديم . بر لب رود پهناور رمز، روياها را سر بريديم . ابري رسيد، و ما ديده فرو بستيم . ظلمت شكافت، زهره راد يديم، و به ستيغ برآمديم . آذرخشي فرود آمد. و ما را در نيايش فرو ديد . لرزان، گريستيم . خندان، گريستيم . رگباري فرو كوفت : از در همدلي بوديم . سياهي رفت، سر به آبي آسمان سوديم، در خور آسمان ها شديم . سايه را به دره رها كرديم . لبخند را به فراخناي تهي فشانديم . سكوت ما بهم پيوست، و ما ماشديم . تنهايي ما تا دشت طلا دامن كشيد . آفتاب از چهره ما ترسيد . دريافتيم، و خنده زديم . نهفتيم و سوختيم . هر چه بهم تر، تنها تر. از ستيغ جدا شديم : من به خاك آمدم، و بنده شدم . تو بالا رفتي و خدا شدي   چهارشنبه 14 بهمن1388 ساعت: 23:23 توسط:سمیه دوستت دارم چون تنهابهانه نفس کشیدنم هستی چون توتنهاخاطرات خوب منی تنهانورهستی توزندگیم بدون تونفس هام میگیره همه زندگیم روبه توبستم زندگیم باتومعناداره فقط باتو...... لحظه ای نیست که درخلوت دل خاطریادتواحیانکنم لحظه ای نیست که دررویاها روی ماه توتماشانکنم لحظه ای نیست درعالم خویش چهره ی دوست هویدا نکنم دوستت دارم     چهارشنبه 14 بهمن1388 ساعت: 23:11 توسط:سمیه امشب همه این حرفهاروباچشمای خیس برات نوشتم امیدارم من وبدیهام روببخشی شاید کسای دیگه ای باشن هزاربرابر ازمن بهتر کسایی که نبودن وندینت بهونه گیرشون نکنه منوبخاطربدیهام ببخش... توتنهاامیدمنی حتی اگه تو آرزوهات جایی نداشته باشم ولی آرزوهای من فقط باتوهست که آرزومیشن بدون توفقط کابوسن منوببخشکه آزارت میدم باحرفام بخدادست خودم نیست خیلی دلگیرمیشم بعضی وقتها اونقدرکه به سختی نفس میکشم به هرحال بابت حرفام فقط میتونم بگم ببخشم ........... بازم خوبه این اشکها هستن که منو آروم میکنه....   چهارشنبه 14 بهمن1388 ساعت: 22:54 توسط:سمیه بیتابم ، صدایت بیتابم می کند حریصم برای بیشتر با تو بودن برای هر لحظه بیشتر صدایت را شنیدن اشتیاق من به تو روزافزون است نمی توانم شوقی که به تو دارم را مهار کنم حس عاشقیم را ،حس دیوانگیم را حس حسادتم را نمی توانم مهار کنم برایت آشفته ام ،بیقرارم ،ناآرامم اضطراب ،انتظار ،اشتیاق ،اشک ،آه ،جنون ،عشق همه در من بیداد می کنند از تو به آرامشی وصف نشدنی رسیده ام از تو اوج گرفته ام از تو روحم به تمام لذتها رسیده است از تو به تمام احساسات ناب دنیا گره خورده ام هر چیز که برای تو باشد را دوست دارم اشکی که برایت می ریزم را انتظاری که برایت می کشم را حسادتی که می ورزم را به تو اندیشیدن را همه را همه را ، هر چه که برای تو باشد. پس آیا می توانم تغییر کنم ؟ می توانم از حقیقت عشق تو جدا شوم نمی توانم بی تفاوت باشم به تو وهر چه که در اطراف توست نمی توانم بگوییم که اگر امروز صدایت را نشنیدم مهم نیست چونکه دیروز شنیده بودم ! نمی توانم خودم را آرام کنم بگویم حسودی نکن ،بی خیال باش ! نه نمی توانم ، نمی شود در من چنین چیزی نیست نیست که فکرم و ذهنم و قلبم روزی را بی توعشق تو بگذرند. نه عشق من من بیتاب توام ،من عاشق توام دنیا اگر نمی فهمد مهم نیست آنچه که مهم است تویی. دیگر نمی خوام کسی غیر از تو مرا درک کند برایم مهم نیست هیچ چیز غیر از تو، بگذار همه حرف زنند من چیزی نمی شنوم جزء صدای تو دوستت دارم و برایت بیتابی می کنم عشقت را دارم همین برای من کافیست.. اماافسوس بهانه گیریهایم رابدمیفهمی بد... من تنهاتورادارم تنهاتو........... بدون توبهانه گیر میشوم نه بیوفاوپست توتنهاامید منی تاابدمیپرستمت   ] دلتنگم...!!! دلتنگ یک جرعه عشق ! من در این تاریکی پی نور میگردم... پی خورشید پی عشق... تا که شاید در این تاریکی شبه تیره تنهایی قلبم در میان پرتوهای نور عشق محو شود اما افسوس...! افسوس که شده ام تنها راهنمای تک تک سرابهای عشق و وصال در کویر تنهایی قلبم دلم میگیرد... از سردی دیوارهای تنگ و بی روح این اتاق دلم میگیرد وقتی به دیوارهایی مینگرم که در این تنهایی ، تنها امیدی واهی به قلبم میبخشد دیوارهایی که روی آنها تابلوی وصال دستانم را به دستانت کوبیده ام تابلوهایی که سالهاست با نگاه به آنها تنهایی و بی کسی را در اتاقم سر کرده ام حال وقتی دست به قلم میبرم ، قلم قرمز عشقم خون گریه میکند از دردهایی که در این کویر بی کسی کشیده ام تنهایی...!!! تنها واژه مانوس با قلبم متنفرم... از تک تک آجرهای این اتاق سرد و بی روح که مرا در خود حبس کرده خشت های یخی... آجرهای زندان تنهایی و دوری من !!! کاش گاهی از کنار دلم گذر میکردی... تا گرمی عشقت یخهای تنهایی این اتاق را آب میکرد.. و زندان جداییم راویران میساخت !!!! دوستت دارم همدم تنهایی هایم. همه چیز را یاد گرفته ام یاد گرفته ام که چگونه بی صدا بگریم یاد گرفته ام که هق هق گریه هایم را با بالشم . .بی صدا کنم تو نگرانم نشو همه چیز را یاد گرفته ام یاد گرفته ام چگونه با تو باشم بی آنکه تو باشی یاد گرفته ام ....نفس بکشم بدون تو......و به یاد تو یاد گرفته ام که چگونه نبودنت را با رویای با تو بودن... و جای خالی ات را با خاطرات با تو بودن پر کنم تو نگرانم نشو همه چیز را یاد گرفته ام یاد گرفته ام که بی تو بخندم یاد گرفته ام بی تو گریه کنم...و بدون شانه هایت یاد گرفته ام ...که دیگر عاشق نشوم به غیر تو یاد گرفته ام که دیگر دل به کسی نبندم .... و مهمتر از همه یاد گرفتم که با یادت زنده باشم و زندگی کنم اما هنوز یک چیز هست ...که یاد نگر فته ام ... که چگونه به بي توبودن عادت كنم و نمی خواهم که هیچ وقت یاد بگیرم تو نگرانم نشو فراموش کردنت" را هیچ وقت یاد نخواهم گرفت . به سبکی قاصدک می آیم و به آرامی خردک نسیم رهگذری می روم آب از آب تکان نمی خورد اما چشمان تو که سرنوشت مرا با خود دارند و گونه هایم که غرور را هدایت می کنند آبی می شوند دلم گرفته، قلب خسته ام در این سینه ی سوزناک آرام نمی گیرد. خدایا! به چه کسی پناه آورم جز تو که تنها پناه قلب منی. در این دنیای ماشینی ، که خون سرخی درون رگها نمی جوشد، در این دنیا که نبض عاطفه هرگز درون سینه نمی تپد، مرا جز تو که توبه پذیرنده ی توبه کنندگانی، پناه و تکیه گاه امنی نیست. دست سرد مرا کسی جز تو که گرمی آشیانه ی منی، نمی گیرد. فقط تویی که می دانی دستان کوچک کودکان بی کس، خالی و به انتظار باران رحمت توست. پس ببار ای رحمت الهی، ببار ای باران رهایی، ببار ای آسمان........   دستانم تشنه ی دستان توست شانه هایت تکیه گاه خستگی هایم با تو می مانم بی آنکه دغدغه های فردا داشته باشم زیرا می دانم فردا بیش از امروز دوستت خواهم داشت می آيي دانم روزی با تن خسته و خیس سوار بر قطرات درشت باران برناوادنهای چشمم فرود می آیی در میان انبوه مژگانم میزبان خواهم بود در آن لحظه چشمانم را برای همیشه می بندم, تاديگردوريت راحس نکنم باورکن بیشترازهرچیزی دوستت دارم منوبخاطربدبودن وبهونه گیریهام ببخش